Kącik rodzica - samoobsługa
Prawidłowe oddychanie- warunkiem prawidłowego rozwoju mowy dziecka PDF Drukuj Email

Pracuję z dziećmi od wielu lat. Dzieci, które długo z różnych powodów oddychają przez usta bardzo często mają wadę wymowy. Leżący język przy otwartych ustach wsuwa się miedzy wargi, a powstające dźwięki w trakcie mówienia ulegają deformacji. Wiedza o prawidłowy oddychaniu przez nos może pomóc rodzicom w zapobieganiu powstawaniu wad wymowy u małych dzieci.
Prawidłowe oddychanie fizjologiczne powinno odbywać się przez nos przy zamkniętych ustach, co sprzyja prawidłowemu ukształtowaniu się szczęk. Gdy dziecko oddycha przez nos, przepływające powietrze ulega ogrzaniu, częściowo oczyszczeniu oraz nawilżeniu. Rzadziej pojawiają się infekcje górnych dróg oddechowych. Jeśli natomiast dziecko ma patologiczny nawyk oddychania przez usta, nieogrzane i nieoczyszczone powietrze przedostaje się bezpośrednio do płuc. Dziecko jest wówczas narażone na częste przeziębienia. W przypadku oddychania przez usta cienka błonka śluzowa cieśni gardzieli, osuszona i oziębiona, jest bardziej podatna na zakażenia i ulega zapalnemu przekrwieniu. Drobnoustroje bardzo szybko infekują nie tylko drogi oddechowe, lecz także bezpośrednio z nimi połączone ucho środkowe. Nieprawidłowy nawyk oddychania przez usta powoduje również deformacje zgryzu, zaburzenia w rozwoju narządów mowy, a także nieprawidłowy sposób połykania.
Przyczyny oddychania przez usta:
-wszelkie choroby alergiczne oraz skazy wysiękowe, które przyczyniają się do opadania żuchwy i jej cofania,
-przerost migdałka gardłowego,
-przerost migdałków podniebiennych,
-wrodzone, osłabione napięcie mięśni warg,
-nabyte, osłabione napięcie mięśni warg, powstające w wyniku zgryzu otwartego,
-osłabienie napięcia mięśni warg spowodowane nawykowym ssaniem smoczka lub palca.
Wskazane przyczyny oddychania przez usta prowadzą do powstania nieprawidłowego zgryzu, co w konsekwencji powoduje zaburzenia w rozwoju mowy u dziecka.
Przyczyny nieprawidłowego nawyku oddychania przez usta mogą być spowodowane niedrożnością częściową lub całkowitą przewodów nosowych i jamy nosowo-gardłowej. Częściowa niedrożność nosa może wynikać z częstych stanów zapalnych błony śluzowej nosa, górnych dróg oddechowych, skrzywienia przegrody nosowej, przerostu migdałków gardłowych i podniebiennych oraz stanów zapalnych. Długotrwały nawyk oddychania przez usta powoduje obniżenie napięcia mięśni warg, płaskie ułożenie języka na dnie jamy ustnej, a także upośledza rozwój klatki piersiowej, narządów oddychania oraz krążenia. W związku z tym już od początku należy podejmować działania profilaktyczne zapobiegające oddychaniu dziecka przez usta, nie dopuszczając tym samym do powstawania wad i zaburzeń w rozwoju mowy. Szczególnie istotne jest wspomaganie domykania ust u dziecka podczas spacerów- kiedy maluch zasypia, otwiera usta, ponieważ wiotczeją mięśnie przywodzące żuchwę. Można temu zapobiec , zakładając dziecku czapeczkę zapinaną pod bródką lub umieszczając pod nią zwiniętą pieluszkę. Podczas snu należy obserwować dziecko i w razie uchylenia ust domykać je, ewentualnie układać dziecko na boku, aby nie doszło do opadnięcia żuchwy. Aby zapobiec oddychaniu przez usta podczas karmienia sztucznego, należy stosować smoczek o właściwej sprężystości z licznymi otworkami, imitujący brodawkę piersi matki. Nie wolno także krępować ruchomości klatki piersiowej dziecka zbyt ciasnym ubrankiem, ponieważ prowadzi to do wyłączenia prawidłowego funkcjonowania mięśni klatki piersiowej, w związku z tym dziecko oddycha ustami. Ważna jest również pełna drożność przewodów nosowych, o którą należy dbać, oczyszczając nos specjalną gruszką. Gruszka nie może wnikać poza przedsionek nosa.

                                                                                                                                     Nauczyciel logopeda

 
Przedszkolak a komputer PDF Drukuj Email

Dorota Zinkiewicz, psycholog

Używanie komputera jako jednego z pożytecznych narzędzi poszerzających możliwości rozwoju dziecka może przynieść duże korzyści: niebezpieczne natomiast staje się nadużywanie go. Obecnie coraz młodsze dzieci mają kontakt z komputerem, niejednokrotnie posługując się nim bardziej sprawnie niż rodzice. Nie można zapominać jednak o destrukcyjnym wpływie na psychikę dzieci łatwo dostępnych gier komputerowych, w których występuje wysoki poziom agresji słownej i nadmiar niepotrzebnych informacji. Każdy program, z którego korzysta dziecko, powinien być dostosowany do jego poziomu rozwoju i możliwości percepcyjnych, najlepiej na licencji, co stanowi zabezpieczenie przed dostępem do niewłaściwych treści. Prawdziwe kłopoty zaczynają się, gdy dziecko zaczyna przejawiać symptomy uzależnienia od komputera. Objawy, które powinny zaniepokoić rodziców i skłonić ich do interwencji, to:
-odrealnienie, oddzielenie od rzeczywistości ( dziecko uznaje gry, filmy, informacje, np. z sieci, za jedyną rzeczywistość, ważniejszą od codziennej),
-frustracja w przypadku pozbawienia możliwości korzystania z komputera, przerwania gry, oglądania filmu itp. i powstająca na bazie frustracji agresja o różnych przejawach i skutkach,
-przedłużanie, przeciąganie czasu spędzanego przed ekranem, opóźnianie czasu pójścia spać, rezygnacja z posiłków na rzecz zabawy z komputerem,
-ukrywanie, ile czasu rzeczywiście spędza się przy komputerze, łamanie danego słowa, że program potrwa jeszcze tylko 10 minut,
-rezygnacja z innych form aktywności, szczególnie zabawowej, z kontaktów z innymi dziećmi na rzecz komputera,
-zaniedbywanie swoich – nawet drobnych – obowiązków,
-pogorszenie stanu zdrowia, rozumiane jako:
-podrażnienie spojówek i skóry,
-pogorszenie wzroku,
-bóle pleców,
-podatność na infekcje,
-bezsenność,
-nadpobudliwość,
-zaburzenia koncentracji uwagi i sprawności myślenia,
-rozdrażnienie,
-łatwo wyzwalająca się agresja, zaburzenia łaknienia,
-brak kontroli w nadużywaniu korzystania z komputera,
-zespół abstynencyjny – złe samopoczucie w okresach pozbawienia możliwości korzystania z komputera.
Szczególnie niebezpieczne może być niewłaściwie kontrolowane korzystanie przez młodsze dzieci z internetu. Należy chronić maluchy przed możliwymi oszustami, hakerami, czy przestępcami seksualnymi. Nie można pozwolić dzieciom na udzielanie informacji o sobie obcym w sieci. Od najwcześniejszych prób korzystania z internetu naszym pociechom powinna towarzyszyć odpowiednia doza nieufności.

 
Jak wspomagać dziecko z zaburzeniami lateralizacji? PDF Drukuj Email

Lateralizacja jednorodna oznacza dominację czynności ruchowych jednej ze stron ciała i uznawana jest za model prawidłowy. U większości ludzi jest to prawa ręka, prawe oko i prawa noga. Nieprawidłowy model to lateralizacja nieustalona, szczególnie występująca po 6-7 roku życia. Charakteryzuje się brakiem dominacji określonej strony ciała, co wyraża się jako oburęczność, obuoczność. Ustalenie dominacji ręki i oka powinno nastąpić około siódmego roku życia, gdy podejmuje ono próby pisania.

Lateralizacja skrzyżowana to ustalona dominacja narządów ruchu i wzroku, lecz nie jest po tej samej stronie ciała, np. dominacja lewego oka, prawej ręki i lewej nogi oraz inne warianty). Występuje u około 30% osób w populacji i nie jest traktowana jako objaw patologii.

Opóźnienie rozwoju lateralizacji, tj. brak ręki dominującej, oburęczność, nie przesądza o diagnozie dysleksji. Może stanowić jeden z wielu objawów.

Decyzję co do wyboru ręki przez dziecko o zaburzonej lateralizacji podejmuje się po przebadaniu w poradni psychologiczno-pedagogicznej. W takich badaniach uwzględnia się szybkość, dokładność, precyzję, siłę wykonywania określonych czynności prawą i lewą ręką i porównuje z normami przewidzianymi dla wieku.

Dzieci o zaburzonej lateralizacji mogą prezentować objawy trudności w orientacji przestrzennej. Nieopanowane są przez dzieci pojęcia przestrzenne typu góra-dół, prawo-lewo, przód – tył, wyżej- niżej, przed-za, obok-między, na-nad-pod, początek- środek-koniec; skutkiem tego są trudności w rozumieniu stosunków przestrzennych zachodzących na płaszczyźnie, w przestrzeni oraz pomiędzy poszczególnymi elementami względem siebie. Przekłada się to nieprawidłową lub chwiejną orientację w schemacie własnego ciała i osób stojących naprzeciwko, kłopoty ze swobodnym poruszaniem się w przestrzeni zgodnie z instrukcją, zachowanie właściwego kierunku podczas czytania i pisania.

W przypadku dzieci z zaburzeniami lateralizacji ważne jest stosowanie ćwiczeń rozwijających prawidłową orientację przestrzenną, percepcję wzrokową, koordynację wzrokowo-ruchową, ćwiczeń usprawniających manualnie i grafomotorycznie.

nauczycielka przedszkola

 
Masażyki na wieczorne zabawy z dzieckiem PDF Drukuj Email

Marta Bogdanowicz jest autorką Metody Dobrego Startu. Celem tej metody jest pomoc dzieciom z różnorodnymi deficytami rozwojowymi w nabywaniu umiejętności szkolnych. Również dzieci, których rozwój przebiega bez widocznych zakłóceń mogą nabywać i rozwijać umiejętności szkolne przy pomocy MDS. Marta Bogdanowicz jest także autorką masażyków dla dzieci. Znanym masażykiem jest „Rzeczka"
Dziecko wygodnie leży na podłodze lub łóżku, a rodzic wypowiadając słowa:

Tu płynie rzeczka,
tu idzie pani na szpileczkach,
tutaj pędzą konie,
a tu dudnią słonie,
zaświeciły dwa słoneczka,
o jaki przeszedł mnie dreszczyk,
     rysuje wzdłuż pleców ruchem falistym „rzeczkę"
uciska palcem różne miejsca na plecach,
naprzemiennie uderza palcami po plecach,
naprzemiennie uderza pięściami po plecach,
rozciera koliście całymi dłońmi plecy dziecka,
łaskocze wzdłuż tułowia.

 „Naleśniki"

Wsypuję mąkę do miski,
wlewam mleko i trochę wody,
wbijam 1 jajko,
 
miksuje,
wlewam na patelnię i smażę,
smaruje dżemem,
kroi i zjada,

  

wykonuje gest zbierania mąki z pleców i wsypywania, 
dziecko wydaje odgłos: bul, bul, bul,
 lekko uderza o plecy - „puk",
rozciąga dłonie po całej szerokości pleców –„chlup",
 wykonuje koliste ruchy pięściami po całych plecach – brr, trr,
wykonuje koliste ruchy całymi dłońmi,
jedną dłonią przesuwa po plecach z góry na dół,
kantem dłoni dzieli plecy na małe części i lekko szczypie.

Masażyki są zabawą, która daje wiele radości, spontanicznego uśmiechu, rozwija mowę i myślenie dziecka, zbliża rodziców do dziecka i odwrotnie.

Nauczycielka przedszkola

 
Proste i przyjemne zabawy dla dzieci przed zaśnięciem PDF Drukuj Email

Dzieci nie chcą się rozstawać z rodzicami przed zaśnięciem. Często na dobranoc czytają im bajki bądź opowiadają wymyślone przez siebie bajeczki.
Dobrze jest też skorzystać z rad nauczycielki, która ma wiele pomysłów.
Miłą zabawą jest zabawa „paluszkowa", np. ułóż rączki w księżyc, zrób paluszkowe słoneczko, lecącego ptaszka, itp. Dziecko naśladuje rodzica i bawi się z nim wspaniale.

Zabawa z piosenką "Księżyc raz odwiedził staw". Dziecko razem z rodzicem śpiewa (melodeklamuje) i imituje gestem słowa.

Księżyc raz odwiedził staw
Bo miał wiele różnych spraw
zobaczyły go szczupaki
Kto to taki? Kto to taki?
Księżyc na to odrzekł szybko
Jestem sobie złotą rybką
Słysząc taką pogawędkę
rybak złowił go na wędkę
Dusił całą noc w śmietanie
i zjadł rano na śniadanie
   rysujemy księżyc nad głową
pokazujemy na palcach ilość spraw

rysujemy znak zapytania
rysujemy księżyc nad głową
pokazujemy, jak płynie złota rybka
przykładamy dłoń do ucha
wykonujemy gest zarzucania wędki
dusimy „na niby"
wykonujemy gest jedzenia nożem i widelcem

Jan Brzechwa „Księżyc"

Nauczycielka przedszkola

 
<< pierwsza < poprzednia 1 2 następna > ostatnia >>

Strona 1 z 2